O co chodzi i co dalej z kredytami w PLN?
O co chodzi z WIBORem?
Twoja umowa kredytu zapewne zawiera klauzulę zmiennego oprocentowania. Wówczas:
Oprocentowanie kredytu = stała marża banku + zmienny WIBOR
Gdy zmienia się stawka WIBOR, zmienia się też wysokość Twojej raty.
Skutek: istotne ryzyko finansowe po Twojej stronie
A czy wiesz, że umowy kredytowe zawierające klauzulę zmiennego oprocentowania mogą być wadliwe? Nie chodzi tylko o sam WIBOR jako taki, ale przede wszystkim o kwestię czy obowiązek informacyjny banku został należycie wypełniony oraz czy w umowie równomiernie rozłożono prawa i obowiązki stron (ocena abuzywności klauzul umownych).
Polski sąd (konkretnie SO w Częstochowie) powziął wątpliwości analizując tego rodzaju umowę kredytu. Dlatego też zadał pytania prejudycjalne do TSUE.
Pytania te sprowadzały się przede wszystkim do następujących kwestii:
1) Czy postanowienia umowne dot. zmiennego oprocentowania opartego o WIBOR można badać pod kątem dyrektywy o klauzulach niedozwolonych?
2) Czy postanowienia umowne dot. zmiennego oprocentowania opartego o WIBOR można uznać za niedozwolone z uwagi na:
a) niewłaściwe poinformowanie kredytobiorcy o narażeniu go na ryzyko zmiennej stopy procentowej, a w szczególności niepoinformowanie w jaki sposób ustala się wskaźnik referencyjny WIBOR i jakie wątpliwości są związane z jego nietransparentnością?
b) nierównomierny rozkład tego ryzyka na strony umowy?
Istotne jest jaką umowę badał TSUE
TSUE w swoim wyroku odniósł się do sprawy, której przedmiotem była umowa kredytu hipotecznego zawarta z bankiem PKO BP w dniu 01.08.2019 r. Co niezwykle istotne – wówczas obowiązywało już Rozporządzenie (UE) 2016/1011 (tzw. rozporządzenie BMR), stosowane od 01.01.2018 r. Rozporządzenie to ustanawia jednolity, wiążący reżim dla wskaźników referencyjnych (benchmarków) wykorzystywanych w instrumentach finansowych i umowach. BMR wprowadziło obowiązki administratorów, rejestry ESMA, reguły metodologiczne oraz silniejsze obowiązki dotyczące przejrzystości. Umowy sprzed tego okresu są przedmiotem innego postępowania toczącego się przed TSUE – sprawa C-630/25.
Stanowisko TSUE – co orzekł TSUE w wyroku z dnia 12.02.2026 r. wydanym sprawie C-471/24?
Z orzeczenia TSUE można w uproszczeniu wyprowadzić następujące wnioski:
1) Postanowienie umowne dot. oprocentowania opartego o WIBOR można badać pod kątem dyrektywy o klauzulach niedozwolonych (pkt 1 sentencji wyroku).
2) Bank nie miał szczególnego obowiązku wyjaśniania samej metodologii ustalania wskaźnika WIBOR.
Jednak na bankach ciążyły istotne obowiązki informacyjne – przede wszystkim wynikający z dyrektywy 2014/17/UE obowiązek podania zindywidualizowanych informacji pozwalających porównać dostępne na rynku oferty i ocenić skutki zawartej umowy.
Z kolei podane przez bank dodatkowe informacje nie powinny dawać kredytobiorcy zniekształconego obrazu wskaźnika WIBOR (pkt 2 sentencji wyroku oraz motyw 92).
Jeżeli bank nie tylko odsyłał do informacji publicznie dostępnych, ale opisywał te informacje, podsumowywał lub je wyjaśniał, to musiał przy tym posługiwać się prawidłowymi danymi (pkt 2 sentencji wyroku oraz motywy 92 i 103).
3) Bank zobowiązany był podać:
a) nazwę wskaźnika
b) nazwę administratora wskaźnika
c) potencjalne konsekwencje dla konsumenta wynikające ze stosowania tego wskaźnika (motyw 95).
Już w opinii z 11.09.2025 r. Rzecznik Generalny TSUE akcentował, iż ocena sądu powinna przy tym odnosić się właśnie do wspomnianego aspektu informacyjnego, aniżelido samego wskaźnika WIBOR jako takiego czy metody jego ustalania.
Podsumowanie i korzyści
Wyrok TSUE z 12.02.2026 r. wskazuje na pewien kierunek oceny klauzul zmiennego oprocentowania opartych o wskaźnik referencyjny WIBOR.
Sądy nie powinny skupiać się na samej metodzie ustalania WIBORu, lecz na badaniu czy bank należycie wypełnił obowiązki informacyjne wobec konsumenta.
Jak skomentował Rzecznik Finansowy – TSUE stawia na pierwszym miejscu przejrzystość postanowień umownych oraz wywiązywanie się przez bank z obowiązków informacyjnych wobec klientów. Przy czym TSUE przyjął, że banki nie są obciążone obowiązkami informacyjnymi dotyczącymi samej metodologii ustalania wskaźnika WIBOR.
Dla kształtowania linii orzeczniczej istotne będą dalsze orzeczenia TSUE, SN czy sądów krajowych, w tym wyrok TSUE w sprawie C-630/25 związanej ze starszą umową kredytu (sprzed stosowania rozporządzenia BMR).
Zakwestionowanie WIBORu niesie za sobą znaczące potencjalne korzyści, przede wszystkim:
1) Darmowy kredyt, do zwrotu tylko tyle, ile wypłacił bank: w przypadku uznania umowy za nieważną albo klauzuli zmiennego oprocentowania za abuzywną
2) Znacznie mniejsza (nawet o ok. 50 %) rata kredytu: w przypadku eliminacji WIBORu z umowy i oprocentowania kredytu tylko stałą marżą banku,
3) Możliwość uzyskania zabezpieczenia, dzięki któremu kredytobiorca już w czasie trwającego procesu sądowego spłaca mniejsze raty albo nie spłaca ich wcale
Dlatego też warto przeanalizować swoją umowę pod kątem występowania w niej niedozwolonych klauzul związanych z WIBORem.
➡️ Prześlij swoją umowę do bezpłatnej analizy na adres e-mail: kontakt@kancelariabasak.pl